Get Adobe Flash player

Krystyna Mazurówna – tancerka, choreografka, autorka książek autobiograficznych Moje noce z mężczyznami (2012), Burzliwe życie tancerki (2015), Ach, ci faceci (2016),

 

m1

Przeszłość

Kiedy miała 3 lata już wiedziała, że będzie tancerką. Po szkole baletowej szybko zrozumiała, że nie chce pracować w perfekcyjnych schematach tańca klasycznego, bo to ogranicza jej ekspresję. Mazurówna wybrała mało znany wówczas taniec współczesny i jazzowy, założyła zespół tańca nowoczesnego Fantom, w którym realizowała własne pomysły choreograficzne. Od 1968 roku mieszka w Paryżu, gdzie trafiła zmuszona przez władze komunistyczne do emigracji.

Bycie sobą

Kreatywność i własne zdanie są dla Mazurówny najważniejsze. Własny wizerunek buduje na tym, co uznaje za odpowiednie dla siebie. Uważa, że każda osoba jest niepowtarzalna, więc bycie sobą to jedynie słuszna droga, wtedy można czuć się pewnie. „Nie wypada”, „Powinnam”, „Należy” – już dawno nie istnieją w słowniku Mazurówny. Na przykład nigdy nie interesowało ją bycie elegancką damą. Sama wybierała jak chce się czesać, ubierać i co chce robić. Nudne prace zmieniała na bardziej interesujące. Wykonywała ponad 30 zawodów, a wszystkie z takim samym zaangażowaniem i pasją. Dziś nadal Mazurównę interesują nowe wyzwania, możliwości, sposoby wyrażania siebie. Dużo podróżuje, tylko w czerwcu 2016 roku odbyła 17 podróży lotniczych. Spotyka się z czytelnikami swoich książek, ze słuchaczami Uniwersytetów Trzeciego Wieku. Prowadzi wykłady, jest członkinią jury w pokazach mody, występuje na kongresach feministycznych.

Odwaga

Z wiekiem wzrasta odwaga. Doświadczenie zawsze wzmacnia. – Teraz nie boję się niczego – mówi Mazurówna w filmie „Założę czerwone spodnie”. Z wiekiem rośnie też, według Mazurówny poczucie bezpieczeństwa, pewność i świadomość siebie, asertywność oraz zaufanie do swoich możliwości. Dla Mazurówny ważne jest to, że sama decyduje o swoich losach, że wszystko jest zależne wyłącznie od niej samej. Nie ma marzeń – ma plany. Walczy o równe prawa, o demokrację, popiera związki partnerskie.

Miłość

Najpiękniejsza choć absurdalna rzecz w życiu ze względu na to, co w nas wyzwala i do czego prowadzi, mówi o miłości Mazurówna. Zawsze, niezależnie od rozwoju zdarzeń, może być to piękne uczucie. Szczególnie stan zakochania. Mazurówna radzi zamknąć oczy i iść za głosem serca i intuicji, niezależnie od wieku. Na romantyczno-erotyczne przygody nigdy nie jest za późno.

Wiek

Wiek nie ma żadnego znaczenia, w żadnym wypadku, podkreśla Mazurówna. Dotyczy to wszystkiego co robimy, jak się ubieramy i zachowujemy. Chciała napisać książkę pt. „Życie zaczyna się po 70-tce”, ale nie może znaleźć wydawcy. Nie rozumie dlaczego, bo przecież sama jest przykładem, że tytuł jest prawdziwy. Mazurówna została modelką po 70 roku życia, napisała trzy książki i pisze kolejną, już myśli o piątej i ma pomysł na szóstą. Uważa, że nie ma granic, a jedynie z czym w tym wieku warto walczyć, to ze sobą, żeby nie zostać na kanapie z myślą, że już nic nie warto. Trzy razy w tygodniu chodzi na siłownię, korzysta z zabiegów kosmetycznych, używa dobrych kremów.

Cały czas podkreśla, że najważniejsze to samej decydować o tym, co się chce i lubi robić w swoim życiu niezależnie od wieku.

 

Krystyna Mazurówna wystąpiła w filmie dokumentalnym „Założę czerwone spodnie”, który pokazuje historię dziesięciu kobiet nie ograniczających się wiekiem
Projekt  współfinansowany jest ze środków otrzymanych z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w ramach Rządowego Programu na rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych na lata 2014-2020.

Wydarzenie z okazji Międzynarodowego Dnia Praw Człowieka

10 grudnia | 16.00-19.00 | Europejskie Centrum Solidarności | sala 5

 


W dniu 10 grudnia 1948 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło Powszechną Deklarację Praw Człowieka, pierwszy i niewątpliwie najważniejszy dokument dotyczący praw człowieka przyjęty przez społeczność międzynarodową. Z tej okazji jako Gdańska Rada ds. Równego Traktowania chcemy zaprosić mieszkańców i mieszkanki naszego miasta do pogłębienia wiedzy z zakresu ochrony praw człowieka oraz podjęcia dyskusji, w jaki sposób możemy i powinniśmy wspólnie dbać o ich respektowanie.Odczytany zostanie Apel Gdańskiej Rady ds. Równego Traktowania o poszanowanie godności każdego człowieka i kierowanie się w naszych działaniach zasadą równości i niedyskryminacji. Spotkanie zakończą warsztaty o tajemnicy budowania dobrych relacji z „innym”.


Program:

  1. Prawa człowieka w XXI wieku: zmierzch czy początek? Tomasz Snarski, nauczyciel akademicki, adwokat
  2. Marzenia o Gdańsku – jak przeciwdziałać dyskryminacji i budować miasto równego traktowania? – dyskusja z publicznością
  3. Apel Gdańskiej Rady ds. Równego Traktowania z okazji Dnia Praw Człowieka
  4. Co się dzieje między ludźmi? Jak zrozumieć innych i cieszyć się naszymi różnicami, warsztaty, dr Anna Strzałkowska, psycholożka, socjolożka.

 

Udział jest bezpłatny, nie jest konieczna wcześniejsza rejestracja.

Kontakt: Anna Strzałkowska 500-168-166, annastrzalkowska@poczta.fm

15337454_298257023908765_375730677911079939_n

Pokazy przedpremierowe oraz premiera za nami.
Nie mogłyśmy/liśmy dotrzeć z filmem wszędzie, czego bardzo żałujemy, ale mamy do rozdysponowania 300 płyt DVD z filmem
pt. ” Założę czerwone spodnie”.
UWAGA film także w wersji dostosowanej dla osób niedosłyszących i niedowidzących.
Kto może otrzymać płytę?
Otrzymają ją organizacje formalne i nieformalne, które zdeklarują się zorganizować pokaz filmu dla swojej społeczności w 2017 roku.
Adres oraz deklarację zorganizowania pokazu prosimy przesłać na adres email: stowarzyszenie.waga@gmail.com ,
temat: Założę czerwone spodnie DVD
Zgłoszenia przyjmowane będą do 20 grudnia 2016 r.

 

O potrzebach dojrzałych kobiet, edukacji i żeńskim potencjale mówi prof. Ewa Graczyk, literaturoznawczyni, eseistka, feministka i jedna z bohaterek filmu „Założę czerwone spodnie”.

 graczyk

Kiedy uznała Pani, że warto zaangażować się w działania na rzecz kobiet?

Miałam w życiu taki moment, dla mnie ważny i przełomowy. Byłam we Francji lektorką języka polskiego i tam, w Tuluzie obserwowałam ruchy feministyczne, język lewicy mocniejszy, niż w Polsce. Po powrocie do kraju w 1998 roku pewne rzeczy, które wcześniej widziałam słabo – odżyły, np. konserwatyzm języka i brak obecności kobiet w życiu publicznym. We Francji czytałam feministyczne teksty, które bardzo mi się podobały. W Polsce miałam poczucie, że kobiety są dyskryminowane. Właściwie miałam je zawsze, ale dzięki pobytowi we Francji zrozumiałam to. Usiłowałam więc działać, najpierw na uczelni. Razem z moją koleżanką Moniką Pomirską z którą się wtedy zaprzyjaźniłam, zorganizowałyśmy konferencję feministyczną o Kopciuszku i to było wielkie wydarzenie na Uniwersytecie Gdańskim. A potem razem założyłyśmy koło Gender Studies i zaczęłyśmy organizować manify. Oczywiście trwała wielka dyskusja, czy je robić, czy już do tego dojrzałyśmy. I tak od 2000 roku ciągle działam

 

A jak Pani sądzi, jakiej edukacji potrzeba kobietom teraz? Gdzie widzi Pani tę potrzebę działania?

Właściwie na każdym polu, np. w szkole. Na pewno szkoła powinna być inna, nie powinna stwarzać barier genderowych. I chłopcy i dziewczynki powinni się uczyć, że mogą robić to, co chcą, że te wszystkie podziały na funkcje kobiece i męskie są absurdalne albo przynajmniej bardzo przestarzałe. Szkoła nie powinna konserwować tych podziałów.

I potem na uczelniach i w mediach społecznościowych, i reklama ma ogromne znaczenie. W tej chwili np. obserwuję wysyp złośliwych i mizoginistycznych reklam, które bardzo mnie denerwują.

 

A dojrzałe kobiety? Czego potrzebują?

Myślę, że w gruncie rzeczy  kobiety które nie są już młode powinny sobie uświadomić, z punktu widzenia swojego doświadczenia życiowego, że to może być wspaniały czas, wiek. Wtedy pewne rzeczy się wie, rozumie, a przesądy i stereotypy nie są takie straszne. Można mieć do nich stosunek zupełnie inny, mądrzejszy, niż w młodości. Także myślę, że kobiety dojrzałe i stare powinny sobie uświadomić, jaka jest w nich siła. W nas. Ogromna. Potencjalna, ale jest.

 

Ale jak uczyć siły, jak ją pokazywać, edukować o niej?

Ja myślę, że nawet specjalnie jej uczyć nie trzeba, tylko dodawać kobietom pewności siebie. Myślę, że wiele kobiet ma intuicję, że mogą, że potrafią. Może wystarczy powiedzieć: nie mylisz się, masz rację, możesz, potrafisz. Mówię tu o kobietach mających zmysł społeczny, etyczny, które chciałyby coś robić. Bo egoistycznych kobiet, tak jak mężczyzn, jest wiele. Nie przejmowałabym się nimi tak bardzo. Mówiłabym do tych, które mogą coś zmienić, w których jest ten potencjał, a myślę że takich jest bardzo dużo.

 

Jak Pani sądzi, czy Kongres Kobiet jest miejscem, gdzie kobiety się edukują, działają?

Myślę, że występy wielu kobiet które coś osiągnęły, prezentujących swoją postawę – są wspaniałym przykładem, że ja mogę i ty też możesz. Gdyby zrobić sondaż na temat tego, co kobiety wyciągnęły dla siebie z takiego Kongresu, to każda by znalazła swój moment pobudzenia do startu, przekonanie, że coś może zmienić, zreformować w swoim życiu. To wielka zachęta do przełamania barier w których wciąż tkwi wiele kobiet.

 

A jak Pani zachęciłaby kobiety do tego, żeby działać?

Kobiety są bardzo potrzebne w życiu społecznym i politycznym; pamiętające o swoim doświadczeniu życiowym, nie przebierające się za mężczyzn, tylko będące sobą. Polityka kobiet ma sens wtedy, gdy polityk kobieta prowadzi za sobą mnóstwo drażliwych społecznych kwestii, które powinny być rozwiązywane. Jeżeli kobieta działa jak Margaret Thatcher to niech się wypcha.

Polityka potrzebuje kobiet. Ten świat naprawdę mógłby wyglądać inaczej.

 

Historię Ewy Graczyk poznamy w filmie dokumentalnym „Założę czerwone spodnie”. Prof. Graczyk wystąpi w nim, jako jedna z dziesięciu kobiet, których nie ogranicza wiek.
Zadanie współfinansowane jest ze środków otrzymanych z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w ramach Rządowego Programu na rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych na lata 2014-2020.
 (materiały promocyjne filmu)

Za nami premiera filmu dokumentalnego „Założę czerwone spodnie” w reżyserii Elżbiety Rutkowskiej.

Serdecznie zapraszamy na premierę filmu. Wstęp wolny.

ecsplakat

Dla jednych codzienność, dla drugich ekstrawagancja. Ubrać wyraziste, czerwone spodnie w wieku ponad 60 lat to… odwaga! Ruszył projekt Stowarzyszenia WAGA „Założę czerwone spodnie” mobilizujący kobiety – seniorki do podjęcia odważnych kroków.

Jedna jest tancerką, druga DJ-ką. Obie… po 60. roku życia! Radosne, pełne życia i realizujące swoje marzenia. Organizatorzy akcji „Założę czerwone spodnie” chcą pokazać, że to nie wiek ogranicza nasze możliwości, a stygmatyzowanie i przypisywanie stereotypowych ról.

 

Aktywne i odważne kobiety – seniorki są bohaterkami filmu dokumentalnego, który powstaje w ramach projektu „Założę czerwone spodnie”. Wszystko zaczęło się od Trójmiejskiej Akcji Kobiecej „Tak. Odważę się”, podczas której kobiety wypisywały na kartkach hasła – na co się odważą. Jedna z uczestniczek, będąca po 60. roku życia, napisała „Odważę się założyć czerwone spodnie”.

W filmie zostaną pokazane kobiety, które podjęły wyzwanie i zaczęły realizować swoje małe i duże marzenia. Jedne – ubrały tytułowe, czerwone spodnie, inne wystartowały w wyborach samorządowych. Wszystkie po 60. roku życia. Ważne, by pokazać przykłady osób w dojrzałym wieku, które są aktywne oraz przełamały stereotypy.

 

– Poprzez pokazanie w filmie dokumentalnym aktywnych i odważnych kobiet 60+, chcemy zainspirować inne seniorki do uwierzenia w siebie i podjęcia kroków, które mogą zmienić ich myślenie o sobie i swoim życiu – podkreśla Elżbieta Jachlewska, pomysłodawczyni projektu. – Jest to o tyle ważne, że problem wykluczenia, który dotyka osoby starsze obejmuje izolację społeczną, mocne ograniczenia korzystania z nowych technologii, niechęć do instytucji publicznych, brak wiary w swoje możliwości, brak wparcia ze strony osób bliskich, obawa przed oceną sąsiadów, poczucie samotności – dodaje Jachlewska.

Brak aktywności oraz wykluczenie kobiet starszych w przestrzeni społecznej, skutkuje niedostrzeganiem ich potrzeb, jak np. brak oferty odzieży modnej, ale dostosowanej dla dojrzałego wieku, brak oferty rozrywkowej, turystycznej, kulturalnej.

 

W rzeczywistości XXI wieku to media kreują trendy i tego rodzaju przekaz najłatwiej trafia do grupy docelowej. Stąd pomysł pokazania, że „można inaczej” właśnie poprzez film dokumentalny pokazujący konkretne przykłady kobiet, które po 60. roku życia odważyły się miksować, jako DJ,  tańczyć kankana, założyć klub seniora, szyć kapelusze, czy przetłumaczyć pierwszą książkę w swoim życiu.

 

dl-ecs

Zapraszamy wszystkich bardzo serdecznie 28 listopada 2016, godz. 18,00 ECS – Audytorium na premierę filmu dokumentalnego ” Założę czerwone spodnie”  w reżyserii Elżbiety Rutkowskiej.

trailer: https://www.youtube.com/watch?v=G74vnfhsFgY

FB : https://www.facebook.com/zalozeczerwonespodnie/

 

Zadanie współfinansowane jest ze środków otrzymanych z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w ramach Rządowego Programu na rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych na lata 2014-2020.

                                      

24 listopada  2016 w godz. 11.30- 14.30 odbędzie się konferencja

o przemocy wobec kobiet w ramach 16 Dni Działań Przeciwko Przemocy

 

w Sali Kolumnowej w Sejmie Rzeczpospolitej Polskiej

przy ul. Wiejskiej 4/6/8 w Warszawie

 

Konwencja antyprzemocowa i jej funkcjonowanie – głos ekspertek i ekspertów

oraz kobiet, dotkniętych przemocą.

 

Organizacja:

Ewa Lieder, posłanka .Nowoczesnej

Stowarzyszenie Kongres Kobiet

 

11.00 Konferencja prasowa z udziałem panelistek i panelistów.

11.30 Otwarcie konferencji: Ewa Lieder (posłanka Nowoczesnej). Prowadzenie: Paweł Rabiej (rzecznik Nowoczesnej).

11.35 Panel I. GWAŁT NIEWIELE MA WSPÓLNEGO Z SEKSEM, ZA TO WSZYSTKO Z PRZEMOCĄ – wyniki badań na temat przemocy seksualnej i monitoringu funkcjonowania przepisów, dotyczących ścigania przestępstwa zgwałcenia. Prowadząca Elżbieta Jachlewska (Inicjatywa Feministyczna, Stowarzyszenie WAGA) i Magdalena Grabowska (Fundacja STER)  – autorki badań.

DYSKUSJA

12.00 Panel II. KONWENCJA  ANTYPRZEMOCOWA – ZAŁOŻENIA A PRAKTYKA  – O konwencji antyprzemocowej po prawie 2 latach od uchwalenia przez Sejm.

Prelegenci:

  1. Wanda Nowicka (Vice Marszałkini Sejmu VII kadencji) – Jakie działania powinny być realizowane w ramach Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej?
  2. Urszula Nowakowska, Anna Rudnicka (Centrum Praw Kobiet) – Działanie konwencji w praktyce Centrum Praw Kobiet.
  3. 3. Co nie działa w uchwalonej Ustawie?
  4. 4. Jak zadziałać, aby konwencja była przepisem wzmacniającym prawa kobiet?

DYSKUSJA

13.30 – 13.40 przerwa

  1. 40 Panel III. I NIENAWIDZĘ CIĘ AŻ DO ŚMIERCI! O mowie nienawiści. – Joanna Scheuring-Wielgus (posłanka Nowoczesnej) i Zuzanna Warso (Helsińska Fundacja Praw Człowieka).

DYSKUSJA

14.30 Zakończenie, podsumowanie – Ewa Lieder, Paweł Rabiej.

odmówił podkreślając, że jest chrześcijaninem. Swą odwagą zawstydził Mahdiego, gdyż wszystkim wiadome było, że takie nieposłuszeństwo karane jest śmiercią. Mahdi zdecydował, że Europejczycy pojadą do Smaina – do Faszody – co było faktycznie wyrokiem śmierci, gdyż takiej podróży nikt by nie przeżył.

Szanowne Sympatyczki i Sympatycy. Wraz z naszymi partnerami zapraszamy na kolejne otwarte spotkanie, które tym razem poświęcone będzie tematyce zdrowia oraz równości kobiet i mężczyzn w Gdańsku.

14915508_732202993614930_9175798323991664030_n

 

15027853_1537937706222318_1626737289874850340_n

Już w środę kolejne wydarzenie „Darcie Pierza”
Tym razem przygotujemy KARTKI ŚWIĄTECZNE
Zapraszamy 16 listopada o godzinie 16.00 ul. Biskupia 4