Get Adobe Flash player

Stowarzyszenie WAGA zaprasza do udziału w projekcie System Aktywizacji Społeczno-Zawodowej w Gdańsku. Od marca rusza oferta aktywizacji osób, które są w trudnej sytuacji życiowej i mieszkają w Gdańsku. Uczestnicy i uczestniczki mogą skorzystać z indywidualnego wsparcia, którego efektem będzie staż i praca. Pomagamy w znalezieniu optymalnych rozwiązań zawodowych dostosowanych do potrzeb i możliwości osób, które szukają pracy, a mają trudną sytuację zdrowotną, bytową,  czy społeczną. Projekt zakłada, że w tym roku z naszego Centrum Aktywizacji Społeczno-Zawodowej skorzysta blisko 30 osób.

Wsparciem objęte zostaną także rodziny beneficjentów i beneficjentek. Co więcej, jeśli osoba ma w rodzinie kogoś kto wymaga stałej opieki (dziecko, osobę starszą), pomożemy w znalezieniu zastępstwa na czas trwania zajęć.

W Centrum Aktywizacji Społecznej i Zawodowej przy ulicy Biskupiej 4 w Gdańsku już teraz można spotkać się z animatorką, która pomoże dobrać odpowiednią formę działań w zależności od sytuacji i aktualnych potrzeb osoby zainteresowanej.

Obecnie prowadzimy nabór na kurs zawodowy dla kobiet w zawodzie kelnerka.

Szczególnie zapraszamy osoby, które korzystają ze świadczeń pomocy społecznej, znajdują się w trudnej sytuacji mieszkaniowej, czy bytowej, członków rodzin osób z niepełnosprawnością, osoby rozpoczynające drogę zawodową, powracające na rynek pracy po przerwie, osoby z trudnościami w utrzymaniu pracy, jak również osoby, które chciałby się przebranżowić.

Kurs zawiera część teoretyczną i praktyczną, a także elementy wizażu i indywidualnej stylizacji. Zajęcia trwają 10 dni po 6 godzin i odbywają się przy ul. Biskupiej na Biskupiej Górce w Gdańsku.
W czasie trwania kursu zapewniamy opiekę na dzieckiem  lub osobą zależną, a także obiad dla każdej uczestniczki zajęć.

Absolwentki otrzymają certyfikat odbycia kuru zawodowego oraz możliwość odbycia trzymiesięcznego stażu w restauracji.

Program Kursu:
1. Zajęcia teoretyczne  (24 godziny – 4 dni)
– Savoir-vivre
– cechy dobrego kelnera
– zasady i metody obsługi klienta
– typologia klientów
– nazwy i określenia przydatne w pracy kelnera
– zasady nakrywania stołu
– przydatne zwroty w języku angielskim

2. Zajęcia praktyczne (24 godziny – 4 dni)
– nakrywanie stołów
– techniki składania serwetek
– technika noszenia talerzy
– technika noszenia tacy
– obsługa gości przy stole (scenki sytuacyjne)

– trudny klient (scenki sytuacyjne)
– sprzątanie ze stołu

3. Stylizacja i wizaż (12 godziny – 2 dni)
– wygląd i prezencja kelnera
– indywidualna stylizacja
– samodzielne wykonanie makijażu służbowego

Zapisy na kurs

  • osobiście – Przyjdź do Centrum Aktywizacji Społecznej i Zawodowej przy ulicy Biskupiej 4 w Gdańsku – wtorek, środa, czwartek, w godzinach 10 – 14
  • telefonicznie – Zadzwoń do animatorki – tel. 519 542 785
  • e-mail: d.szlas.waga@gmail.com

0001

 

W dniach od 8 marca do 30 czerwca 2017 roku w Bibliotece Prawnej Uniwersytetu Gdańskiego prezentowana będzie wystawa pt. Równość wobec prawa. Wczoraj – dziś – perspektywy. Ekspozycja jest wspólnym przedsięwzięciem Biblioteki Prawnej Uniwersytetu Gdańskiego oraz Gdańskiej Rady ds. Równego Traktowania.

Na wystawie zaprezentowano podstawowe akty prawne odnoszące się do zasady równości wobec prawa, w tym zakazu dyskryminacji. Można również zapoznać się z najciekawszymi publikacjami książkowymi poświęconymi rozmaitym zagdanieniom znaczącym dla równości wobec prawa, takim jak między innymi: dyskryminacji w miejscu pracy, równego traktowania
w zatrudnieniu, zatrudniania osób niepełnosprawnych, praw mniejszości narodowych i etnicznych, praw kobiet, praw osób starszych, praw osób transpłciowych, praw osób należących do mniejszości seksualnych. Literatura poświęcona problematyce równości wobec prawa, zarówno polska, jak i zagraniczna, jest niezmiernie różnorodna, dlatego warto zapoznać się chociażby z podstawowymi

plakat_do_maila_web

publikacjami.

Wystawa: Równość wobec prawa. Wczoraj – dziś – perspektywy

Termin: 8 marca 2017 – 30 czerwca 2017

Organizatorzy: Biblioteka Prawna UG, Gdańska Rada ds. Równego Traktowania

Kuratorzy wystawy: Joanna Glaza (Biblioteka Prawna UG), dr Tomasz Snarski (Wydział Prawa i Administracji UG, Gdańska Rada ds. Równego Traktowania)

Miejsce: Biblioteka Prawna Uniwersytetu Gdańskiego, Wydział Prawa i Administracji UG, ul. Jana Bażyńskiego 6, 80 – 309 Gdańsk

 

 

Manifa to coroczne święto organizowane w związku z Międzynarodowym Dniem Kobiet. W 2017 roku Manifa Trójmiasto idzie po raz trzynasty, tym razem pod hasłem POD JEDNĄ PARASOLKĄ, by pokazać, że GDZIE KOBIETA, TAM MOC! Ruszamy w środę, 8 marca o godz. 17.00 spod Pomnika Sobieskiego na Targu Drzewnym w Gdańsku, by przemaszerować ulicami Głównego Miasta, demonstrując naszą siłę i solidarność. Oprócz przemarszu odbędzie się również wiele wydarzeń towarzyszących: warsztaty, debaty, dyskusje i seminaria.

Manifa Trójmiasto 2017 – POD JEDNĄ PARASOLKĄ
Gdzie kobieta, tam moc!

Środa, 8 marca, godz. 17.00-19.00, Wstęp wolny
Start: Pomnik Sobieskiego, Targ Drzewny, Gdańsk, godz. 17.00, występ Chóru Trójmiejskiej Akcji Kobiecej
Koniec: Targ Węglowy, godz. 18.45, wspólny taniec Nazywam się Miliard / One Billion Rising

Manifa Trójmiasto 2017: https://web.facebook.com/events/396908330665294/
Występ Chóru Trójmiejskiej Akcji Kobiecej: https://www.facebook.com/events/153179045196298/?ti=cl
Manifa Trójmiasto: https://web.facebook.com/manifa.trojmiasto/?fref=ts
Twitter: @manifa3m
Instagram: manifa3m
#manifa3m

Manifa2017_plakat

Kobieca moc to solidarność wyrażona w działaniu na rzecz praw i godności przynależnych naszym matkom i babkom, córkom i wnuczkom oraz wszystkim innym kobietom, a także nam samym. Kobieca moc to mądrość, siła, wolność, to znajomość swojej własnej wartości bez potrzeby udowadniania jej innym. Kobieca moc to szacunek dla siebie i dla innych osób. Kobieca moc to również siła, zdecydowanie i determinacja, by bronić swoich wartości i stworzonego przez siebie samą Królestwa.

Jak co roku, Manifie Trójmiasto towarzyszy szereg wydarzeń edukacyjno – integracyjnych:

Wtorek, 7 marca, godz. 17.00-19.00, Wstęp wolny
Izrael – tożsamość i kultura. Spotkanie z pracownikami Yad Vashem na temat tożsamości i kultury Izraela
Krytyka Polityczna – Świetlica w Trójmieście, ul. Nowe Ogrody 35 (II p.), Gdańsk
Tematem spotkania z Orit Margaliot i Alexem Dancygiem będzie dyskusja wokół tożsamości i przenikania kulturowego. Porozmawiamy o tożsamości współczesnego Izraela, roli kobiet w kibucach, relacjach między kulturą kolektywistyczną a indywidualizmem oraz wpływie religii na życie jednostek, zastanowimy się jak religia wpływa na życie kobiet w Izraelu i Polsce. Gośćmi spotkania będą Orit Margaliot – historyczka, edukatorka, przewodniczka po Polsce, pracująca w Dziale Edukacji Yad Vashem Instytutu Historycznego w Jerozolimie oraz Alex Dancyg – historyk, kibucnik, pracownik Działu Edukacji Yad Vashem. Spotkanie poprowadzi Aleksandra Hołubowicz (Krytyka Polityczna)
Więcej informacji: https://www.facebook.com/events/1128937640562000/

Środa, 8 marca, godz. 12.00-16.00, Wstęp wolny
Międzynarodowy Strajk Kobiet – Miasteczko Strajkowe
Podwale Grodzkie, Gdańsk
Międzynarodowy Strajk Kobiet 8 marca jest organizowany w Gdańsku przez Feministyczną Brygadę Rewolucyjną FeBRa, a w Polsce realizowany przez Ogólnopolski Strajk Kobiet – nieformalną, bezpartyjną inicjatywę kobiet, należących do różnych organizacji kobiecych, a także niezrzeszonych, które zorganizowały Ogólnopolski Strajk Kobiet – Czarny Poniedziałek 3 października 2016 r. w ponad 200 miastach w Polsce i za granicą. Czarne protesty OSK doprowadziły do wycofania się partii rządzącej z procedowanego przez Sejm projektu całkowitego zakazu aborcji. Sukces spowodowany był m.in. maksymalnym rozproszeniem protestu – tym, że każda kobieta w Polsce mogła wziąć sprawy w swoje ręce.
W koalicji Międzynarodowego Strajku Kobiet biorą udział kobiety z ponad 40 państw, planując na 8 marca 2017 r. masowe, solidarne, zróżnicowane działania pod hasłem „Solidarność naszą bronią”.
Więcej informacji: https://web.facebook.com/events/231442393969589/

Środa, 8 marca, godz. 19.00, Wstęp wolny
Międzynarodowy Strajk Kobiet – Koncert „Solidarność jest Kobietą!”
Klub B90, ul. Elektryków (Stocznia), Gdańsk
Koncert charytatywny, na którym wystąpią artystki zaangażowane w działalność feministyczną. Podczas koncertu FeBRa przeprowadzi zbiórkę pieniędzy na Centrum Praw Kobiet.
Więcej informacji: https://web.facebook.com/events/844786605659416/

Sobota, 1 kwietnia, Wstęp wolny
Solidarne przeciwko przemocy wobec kobiet
Europejskie Centrum Solidarności, Plac Solidarności, Gdańsk
Seminarium o przemocy wobec kobiet, połączone z sesjami warsztatowymi o tym, jak rozpoznać przemoc, jak jej zapobiegać i gdzie szukać pomocy w sytuacjach kryzysowych.
Organizatorką trzynastej Manify Trójmiasto jest Trójmiejska Akcja Kobieca (TAK)

 

Rusza Centrum Aktywizacji Społecznej na Biskupiej Górce. Jest to jedno z 5 nowo powstałych Centrów
Aktywizacji Społecznej, które będą funkcjonować w okresie 2017-2022. Pozostałe Centra powstały na Oruni, Stogach, w Nowym Porcie oraz na Dolnym Mieście. Tym samym pomoc społeczna zostanie przeniesiona do dzielnic zgodnie z potrzebą zapewnienia zindywidualizowanych i kompleksowych
usług w środowisku lokalnym.

Grupą docelową projektu są w szczególności dzieci i młodzież oraz ich opiekunowie/rodziny przeżywające trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych, a także osoby niesamodzielne/niepełnosprawne i ich opiekunowie.

Wszyscy uczestnicy zostaną objęci wszechstronną diagnozą, na podstawie której zostaną opracowane optymalne sposoby pomocy. Każdy uczestnik będzie miał możliwość skorzystania z usług, których najbardziej potrzebuje, np. wsparcie psychologiczne, poradnictwo, usługi opiekuńcze, pobyt w dziennej placówce. Każdy uczestnik zostanie objęty asystenturą (asystent/asystent rodziny). Projekt wykorzystuje animację środowiskową i wolontariat. W ramach projektu osoby potrzebujące pomocy poszukiwać będą pracy, uczestniczyć w kształceniu, szkoleniu, zdobywać będą nowe kwalifikacje i wreszcie podejmą pracę po zakończeniu projektu.

 

Poniżej przedstawiamy fotorelację z uroczystego otwarcia lokalu przy ul. Biskupiej 4 po trwającym kilka miesięcy generalnym remoncie. Spotkanie odbyło się w środę 22 lutego. Nową funkcjonalność, system ogrzewania i świeżą estetykę zawdzięczamy zaangażowaniu firmy EDF Wybrzeże, Fundacji Gdańskiej oraz Urzędu Miasta Gdańska.

Wszystkim pozostałym osobom, przyjaciołom i sympatykom – wszystkim, którzy nam pomagali a nie mogli być na uroczystości – jeszcze raz serdecznie dziękujemy.

Oprócz Stowarzyszenia WAGA lokal użytkowany jest przez Stowarzyszenie Biskupia Górka oraz Klub „Senioryci”. Mieści się w nim również Dom Sąsiedzki.

 

fot. Monika Drolińska

Siedziba Stowarzyszenia WAGA w nowej odsłonie. Serdecznie zapraszamy.

ZAPRO2-01 ZAPRO2-02

Dom Sąsiedzki przy ul. Biskupiej 4  zaprasza w styczniu:

– w każdy wtorek na spotkania Klubu Seniorki i Seniora „Senioryci”, godz. 16.00

– w każdą środę o godz. 18.00 na zajęcia rękodzieła (4 i 11 – zdobienie techniką ebru, 18 i 25 – malowanie za pomocą szablonów)

– w każdy piątek do biblioteki i na wystawę fotografii z Festiwalu NARRACJE, godz. 16.00-19.00. W tym czasie dyżur będzie pełniła Krystyna Ejsmont ze Stowarzyszenia WAGA, Stowarzyszenia Biskupia Górka i redakcji www.biskupiagorka.pl. Zapraszamy osoby zainteresowane współpracą.

– w każdą sobotę w godz. 11.00-14.00 na naukę gry w tenisa stołowego albo do pogrania dla przyjemności.

28 stycznia Klub Seniora „Senioryci” i Stowarzyszenie WAGA zapraszają do Domu Sąsiedzkiego mieszkańców i mieszkanki Biskupiej Górki na karnawałowy bal przebierańców. Początek o godz.16.00.

Zapraszamy do obejrzenia filmu wyprodukowanego przez Stowarzyszenie WAGA:

Scenariusz: Elżbieta Rutkowska, Elżbieta Jachlewska

Reżyseria: Elżbieta Rutkowska

Zdjęcia i montaż: Wojciech Ostrowski

Muzyka: Wojciech Horny

Kierownictwo produkcji: Joanna Pacana

Produkcja: Stowarzyszenie WAGA

Współpraca produkcyjna: Video Studio Gdańsk

 

Poniżej wersja dla słabosłyszących i niedowidzących:

Zadanie współfinansowane jest ze środków otrzymanych z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w ramach Rządowego Programu na rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych na lata 2014-2020.

Stowarzyszenie Waga we współpracy z Fundacją Filmów i Programów Katolickich Video Studio Gdańsk w ramach programu (współfinansowanego ze środków otrzymanych z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w ramach rządowego programu  na rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych na lata 2014 – 2020)  „Założę czerwone spodnie” zrealizowały film dokumentalny pt. „Założę czerwone spodnie”. Film ten został zaprezentowany w dniu 28 XI 2016 roku w Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsku. Oprócz prezentacji filmu  przeprowadzono audytoryjne badania ankietowe.

Do uczestnictwa w pokazie filmu zachęcano  różnymi metodami: wysyłając imienne zaproszenia do przedstawicieli administracji państwowej i samorządowej, do działaczy NGO – sów,  poprzez informacje w mediach lokalnych. Ten sposób zaproszenia oraz sama tematyka filmu (stosunkowo niski, w stosunku do liczebności w społeczeństwie, udział seniorów ( a szczególnie kobiet) 60+ w życiu społecznym, gospodarczym, kulturalnym Polski) spowodowały, że to kobiety były głównymi widzami filmu. Przeprowadzenie badań tylko w jednym miejscu – w Gdańsku – spowodowało, że badania nie pretendują do analiz w pełni reprezentatywnych obrazujących opinie w kwestiach „senioralnych” w społeczeństwie polskim.

 

Celem badań było uzyskanie wiedzy o tym, jak badani postrzegają szeroko rozumianą aktywność seniorów i seniorek 60+ w przestrzeni publicznej w Polsce.

W badaniu uczestniczyło 117 osób. Osobami badanymi były głównie kobiety, które stanowiły 91,5% ogółu badanych.  Okazało się, że widzowie filmu i jednocześnie respondenci w zdecydowanej większości (63,2%) byli seniorami 60+ czyli tzw. targetem (celem) przekazu filmowego. Prawie co piąta badana osoba (17,1%) należała do przedziału wiekowego 40-49 lat. Rzadziej niż co dziesiąty respondent (7,7%) był w wieku 50-59 lat. Zaś 12% badanych było w wieku od 15 do 39 lat.

 

Wiek badanych

Najczęściej osoby badane miały średnie wykształcenie (51,3%). Jednocześnie posiadających wyższe wykształcenie było prawie 40%, a dokładnie 39,3%. Co dziesiąty badany miał wykształcenie zasadnicze zawodowe.

Przytłaczającą większość seniorów w Polsce stanowią emeryci i renciści. Z jednej strony dysponują dużą ilością czasu wolnego, a drugiej strony by spędzać ten czas zgodnie ze swoimi zainteresowaniami potrzebują pieniędzy, których często nie mają zbyt dużo. Rozwiązaniem problemu byłoby podejmowanie jakiejś pracy (niekoniecznie pełnoetatowej). Jednak oferta pracy dla seniorów 60+ nie jest w Polsce zbyt duża.

Dlatego w badaniu zadano pytanie: Co, według Pani(a) jest przyczyną braku aktywności zawodowej po przejściu na emeryturę? Można było wskazać kilka odpowiedzi, a także zaproponować własną. Okazało się, że respondenci najczęściej za przyczynę braku aktywności zawodowej seniorów 60+ wskazali zły stan zdrowia (70,9%). Na drugim miejscu wymienili brak możliwości dalszego zatrudnienia (51,3%). Trzecią w kolejności przyczyną jest wg respondentów konieczność pomocy własnej rodzinie (42,7%) uniemożliwiająca podejmowanie pracy zawodowej. Ten wybór pośrednio pokazuje, że w wielu polskich rodzinach istnieje kontakt międzypokoleniowy, a dzieci seniorów ze względu na dużo czasu poświęcanego na pracę (jeden z najwyższych w Europie wskaźników czasu pracy) i potrzebują pomocy ze strony seniorów w wychowaniu własnych dzieci. Prawie co piąty badany (18,8%) uważa, że niektórzy seniorzy mają dochody (emerytury, renty, zasiłki) na tyle wysokie, że pozwalają na godne i wygodne życie bez szukania dodatkowych źródeł dochodu. Rzadko (2,5%) wskazywano na pomoc finansową ze strony rodziny, co przyczynia się do tego, że seniorzy 60+ nie szukają pracy. Wśród innych przyczyn wymienianych przez badanych wskazywano na czynniki psychologiczne: brak chęci, lenistwo, apatia, brak wyobraźni na temat własnej kondycji za parę lat, na emeryturze myśląc o podjęciu pracy często trzeba się przebranżowić, a jest to trudne itp.

Inne przyczyny braku aktywności zawodowej to brak chęci, lenistwo, apatia, niska samoocena, strach przed nowym wyzwaniem, na emeryturze często trzeba się przebranżowić – to nie jest takie łatwe da 60+, brak zainteresowań, niewiara w siebie, opieka nad rodzicami.

Modele życia osób 60+ wynikają z wielu przyczyn. W dużej mierze zasadnicze znaczenie ma styl życia w okresie aktywności zawodowej. Albo senior kiedy był młodszy był nastawiony na aktywność, był ciekawy świata, interesował się różnymi dziedzinami albo ograniczał swoją aktywność do własnej rodziny, ograniczając swoją aktywność w życiu społecznym do niezbędnego minimum. Poza tym o jego ewentualnej aktywności decyduje osobowość, temperament, potrzeby, zainteresowania i chęć spotykania innych ludzi i udział, choćby jako konsument, w wydarzeniach kulturalnych. W społeczeństwie, w którym bardzo ważną rolę odgrywa przekaz medialny wzorce życia mogą być lansowane. Osoby 60+ w przekazach medialnych (narracja o wybitnych seniorach w kulturze i ich osiągnięciach i polskie seriale obyczajowe pokazujące różne rodziny i ich losy, w tym życie seniorów/seniorek) bywają różnie pokazywane.

Dlatego w badaniach poruszono kwestię obrazu medialnego seniorek/ów w Polsce. Zadano pytanie: Jaki obraz seniorek i seniorów kreują media w Polsce?

  1. Media przedstawiają najczęściej seniorów jako statecznych, dysponujących mądrością życiową i oddanych najbliższym (dzieciom i wnukom), jednak ograniczających swoją aktywność do pasji realizowanych w domu.
  2. Media pokazują często seniorów jako tych, którzy przeżywają „drugą młodość”, często „bywają” w teatrach, muzeach, kinach, działają w różnych stowarzyszeniach, starają się gimnastykować, chodzić np. na jogę i dużo zwiedzają.
  3. Media pokazują seniorów jako tych u schyłku życia, wycofanych, zgorzkniałych, ciągle wspominających przeszłość, samotnych, biernych, popadających w fobie, rzadko wychodzących z domu z wyjątkiem wizyt u kolejnych lekarzy,
  4. Inny obraz seniorów:………………………

Badani uważają (41,4%), że media najczęściej  pokazują seniorów 60+ jako statecznych, dysponujących mądrością życiową i oddanych najbliższym (dzieciom i wnukom), jednak ograniczających swoją aktywność do pasji realizowanych w domu. Jednak ponad 1/3 respondentów (34,2%) uważa, że kreowany medalnie wizerunek seniorów pokazuje ich jako samotnych, biernych, wycofanych, zgorzkniałych i wychodzących w przestrzeń publiczną głównie po to by zrobić zakupy, zapłacić rachunki, pójść do lekarza itp. Najrzadziej (23,4%) respondenci uznali, że media pokazują seniorów 60+ jako osoby przeżywające „drugą młodość”, wygimnastykowane, zdrowe, o szerokich zainteresowaniach, chodzących do teatrów, muzeów, kina, aktywne w różnych stowarzyszeniach, podróżujące zarówno po Polsce, jak i do innych krajów. W kategorii Inne (1%) badani  wskazywali na redukcjonistyczny wizerunek medialny seniorów typu: media pokazują starość w reklamach pampersów i Corega tabs, w TV pokazują seniorów w Kościele.

 

Można było wybrać jedną opcję

Naturalną konsekwencją tego zagadnienia było zapytanie, czy media wpływają na aktywizację osób 60+.  Można było wybrać jedną z trzech odpowiedzi 1)Tak, w dużym stopniu, 2) Od czasu do czasu nagłaśniają akcje aktywizacji, głównie fizycznej, seniorów i seniorek, 3) W tasiemcowych serialach obyczajowych seniorki i seniorzy są przedstawiani w swoich tradycyjnych stereotypowych rolach, co nie sprzyja aktywizacji osób 60+. Najwięcej badanych (49%) uważa, że media działają „akcyjnie” propagując aktywizację (głównie poprzez ćwiczenia fizyczne) seniorek i seniorów. Co trzeci badany (30%) jest przeświadczony, że media nie wpływają na aktywizację osób 60+, gdyż przedstawiają je w stereotypowych rolach, jako nieaktywnych, zorientowanych na siebie  i najbliższych. Co piąty respondent (21%) uważa, że media w dużym stopniu wpływają na aktywizację seniorów.

 

Można było wybrać jedną opcję

Respondentom zadano pytanie dotyczące barier zmniejszających aktywność seniorów. W pytaniu: Co najbardziej ogranicza aktywność seniorów/seniorek w przestrzeni publicznej? Były 4 możliwe odpowiedzi 1) Stan zdrowia, 2) Zobowiązania wobec własnej rodziny (pomoc w opiece nad wnukami, dziećmi itp.), 3) Niskie dochody, 4) Inne.………….  Okazało się, że badani w największym stopniu (61,5%) za taką barierę uważają niskie dochody. Na drugim miejscu (58,1%) jako przyczynę niskiej aktywności uznano stan zdrowia. Wreszcie jako przyczynę niskiej aktywności społecznej badani (46,2%) podali zobowiązania wobec własnej rodziny. W kategorii inne (10,3% wpisów) respondenci skupiali się na psychologicznym wymiarze ograniczenia aktywności seniorów w przestrzeni. Wśród wypowiedzi najczęściej pojawiały się: brak informacji o pracy i nie szukanie ich, zamknięcie w sobie, niepewność, że mogą się jeszcze przydać, że są potrzebne, wstyd, brak kontaktów z rówieśnikami, którzy pomagają w aktywizacji, obawa przed samotnym wyjściem, brak nawyku do działania, brak tradycji zaangażowania, brak wiary w siebie, lęk przed zaczęciem czegoś nowego, myślenie, że nie wypada i ze najlepiej jest w domu, brak odwagi, wiary w siebie, że jeszcze coś mogą zrobić dla siebie i innych.

 

Można było wybrać więcej niż jeden powód

Jak wynika z badań niskie dochody (obok powodów zdrowotnych i osobowościowych) znacznie zmniejszają częstość „wyjścia z domu” i uczestnictwa w różnych wydarzeniach publicznych. Skoro niewiele można zrobić, by zwiększyć dochody seniorów, to może warto zmniejszyć koszty dojazdu i uczestnictwa w różnych wydarzeniach publicznych. I tych kwestii dotyczyło pytanie: Co można zmienić w sferze ekonomicznej, aby osoby 60+  były częściej aktywne w przestrzeni publicznej w Polsce?

  1. Zwiększyć dotacje na uczestnictwo i ofertę edukacyjną dla seniorów (np. zwiększenie liczby uniwersytetów III wieku)
  2. Ustanowić zasadę, że seniorzy 60+ mogli często (np. raz w tygodniu) mieć wolny wstęp do teatru, muzeum, kina.
  3. Obniżyć dla seniorów koszty przejazdu PKP i autobusami przez cały rok.
  4. Obniżyć kwoty za pobyty w pensjonatach poza sezonem letnim i zimowym.
  5. Inne – jakie? ……………………………………………………………….

 

Okazało  się, że generalnie wszystkie pomysły „ekonomiczne” ułatwiające osobom 60+ aktywność w sferze publicznej maja poparcie badanych. W największym stopniu (87,2% poparcia) badani poparli wprowadzenie możliwości (w miarę częstego) nieodpłatnego wyjścia do teatru, muzeum, kina. Drugim w kolejności pomysłem (59%) ułatwiającym seniorom pobyt poza miejscem zamieszkania cieszącym się poparciem badanych było obniżenie cen za pobyty w pensjonatach poza sezonem letnim i zimowym.  Edukować się można w każdym wieku, także „senioralnym”.  Aby zapewnić taką możliwość większej liczbie seniorów 52,1% badanych poparło pomysł dotacji na uczestnictwo i ofertę edukacyjną dla seniorów. Prawie co drugi badany (48,7%) poparł pomysł obniżenia seniorom cen przejazdów PKP i autobusami przez cały rok. Niestety inne wypowiedzi były nie na temat.

Można było wybrać do 3 zmian

Oprócz pomysłów o charakterze ekonomicznym sprzyjających aktywności seniorów w sferze publicznej przedstawiono pomysły propagujące aktywny styl życia seniorów. Są  to 1) Zachęcanie przez akcje społeczne do udziału seniorów w różnych wydarzeniach, grupach spotkaniowych i 2) Lansowanie zasady zgodnie z którą wiek nie stygmatyzuje do bierności i wycofania, a młody duch w dojrzałym ciele może bardzo wiele zrobić dla siebie i innych. Można było wybrać do 2 pomysłów. 2/3 badanych (66,7%) uznało, że warto upowszechniać zasadę, że zaawansowany wiek nie powinien byś synonimem bierności, lecz aktywność w przestrzeni publicznej może i powinna być udziałem osób 60+.  W niewiele mniejszym stopniu (60,7%) badani zgodzili się, że należy informować i zachęcać seniorów 60+ do udziału w konkretnych wydarzeniach np. wystawach sztuki, koncertach, kołach zainteresowań itp.

Zadano pytanie otwarte o to jak można aktywizować mężczyzn seniorów wyraźnie mniej aktywnych niż kobiety.  Opinie przedstawiło 29,9% respondentów, a nie 70,1%. Niektóre pomysły były ogólne np. edukować ich, że „ruch wpływa na samopoczucie”, zachęcać ich do dbania o zdrowie przez całe życie, żeby na starość byli zdrowsi, przeprowadzić badania, co interesuje mężczyzn i dostosować zajęcia do ich zainteresowań, z jednej strony rodzina (gł. dzieci) powinny zachęcać do aktywności, z drugiej strony akcje społeczne dedykowane mężczyznom,  zmieniać obyczaje typu: w pewnym wieku pewnych rzeczy i zachowań się nie toleruje lub żartobliwe np. podawać Informację, że dają darmowe piwo, a prowadzące osoby – to studentki.  Inne pomysły były bardziej konkretne np. bezpłatne lub nisko płatne siłownie z trenerem, zajęcia sportowe, a nie taneczne, tworzyć typowo „męskie” koła zainteresowań, mężczyzn seniorów mógłby zachęcić pomysł spędzania wolnego czasu w męskim gronie (i damskim), rozwijać hobby np. wędkarstwo, golf, motoryzacja, tworzyć kółka teatralne, spotkania o tematyce politycznej, tańsze wstępy na baseny, darmowe wejściówki na mecze, uaktywniać mężczyzn zawodowo jako ekspertów i doradców, organizować warsztaty o tematyce technicznej, propagować aktywność fizyczną w formie kaliksteniki progresywnej, a po uzyskaniu sprawności – zawody sportowe różnego typu, organizowanie w klubach osiedlowych wspólne spędzanie czasu, „szybkie randki” w ramach których seniorzy mogliby się poznać i organizować w pary, choćby „dochodzące”, upowszechniać informacje o różnych kołach zainteresowań np. w ZUSie i wszędzie tam, gdzie mężczyźni się gromadzą.

Pokazane w filmie „Założę czerwone spodnie” seniorki działaczki (niestety nie było przykładów seniorów) zajmowały się różnymi rzeczami – tańcem, Dj-owaniem, malowaniem obrazów i rzeźbą itp. Zapytano badanych, czy swoją charyzmą mogą zachęcać widzów seniorów do „wyjścia z domu” i różnych aktywności?

Prawie wszyscy respondenci (96,6%) uznali, że takie przykłady aktywności seniorek mogą zachęcać seniorów do podjęcia własnych działań. Przeciwnego zdania było tylko 0,8% respondentów.

Zaprezentowany film był na tyle ciekawy i wnoszący nową wiedzę, że 94,8% badanych zachęcałaby znajomych/przyjaciół do jego  zobaczenia. Przeciwnego zdania nie miał nikt. Pozostali badani (5,2%) nie mają na temat filmu zdania.

Mówi o sobie, że jest emerytką, pedagogiem, nie uważa się za celebrytkę.

Zawodowo pracowała z młodzieżą po wyrokach sądowych, z problemami psychicznymi. Była dyrektorką ośrodka dla tzw. trudnej młodzieży. Muzyka zawsze była dla niej odpoczynkiem. Teraz muzyka to jej pasja. 77-letnia Wirginia Wika Szmyt kalendarz ma wypełniony do lutego przyszłego roku. Na imprezach dla różnych grup wiekowych jest DJ-ką, gra house, elektro, tango, disco polo, a jeśli trzeba piosenki religijne. Gra sama albo z didżejami młodymi i starszymi. Jest didżejką nocnych młodzieżowych imprez, sylwestrów do rana, albo plenerowych imprez na placach miast. Mieszka w Warszawie, ale gra w całej Polsce i za granicą.

1

Mówi, że na emeryturze może sobie pozwolić na własne życie i wie co jest dla niej dobre. Nie czuje się stara. Jej działania napędza ciekawość życia, nie metryka. Jest przekonana, że młody duch, radość i optymistyczne podejście do życia i ludzi daje siłę, zwiększa odporność.

Po przejściu na emeryturę zaczęła robić to o czym od dawna marzyła, zajęła się muzyką. Propozycja pracy w klubie seniora dała jej możliwość działania – założyła kabaret poetycko-muzyczny, potem kabaret „Viagra”. W sali klubu organizowała imprezy biorące pod uwagę potrzeby osób dojrzałych – spotkania z psychologiem przeplatane zabawami tanecznymi. Już wtedy przełamywała stereotyp starszej kobiety, której nie wypada samej przychodzić na imprezy.

Uważa, że nie ma czegoś takiego co nie wypada, czerpać z życia pełnymi garściami można w każdym czasie.

Wirginia Wika Szmyt od 24 lat działa na rzecz seniorów Chce pokazywać ich siłę. Ogólnopolska  Parada Seniorów organizowana od trzech lat w Warszawie to jej pomysł. Chce przywrócić godność seniora i przeciwdziałać wykluczeniu osób dojrzałych. Na jednej z parad niosła hasło Starość przyszłością narodu.

Kiedy po wypadku chodziła z kulami, co nie przeszkadzało jej prowadzić imprez – słyszała jak mówiono – idziemy tańczyć do kulawej. Nie przejmowała się tym, ale wie czym jest sytuacja osoby z niepełnosprawnością, jak wiele jest wtedy ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu.

Uważa, że ważna jest aktywność i planowanie każdego dnia. I jeszcze trzy rzeczy: nauka, praca i zabawa – musi być między nimi balans, wtedy jest i zdrowie i radość z życia. Zabawa, relaks daje towarzystwo. Śpiew i taniec, muzyka wyzwalają hormon szczęścia, zapomina się o kłopotach, odpoczywa.

Najstarsza polska didżejka opowiedziała o sobie w książce Jakuba Jabłonki i Pawła Łęczuka DJ Wika. Jest moc! (2016)

Pragnę Wam też powiedzieć, że chcę być dla Was takim „przekazem” i inspiracją, pokazać, że wiek nie przeszkadza w spełnianiu marzeń. Jeżeli człowiek ma marzenia i chęć do życia, to nawet w wieku stu lat może coś robić, oczywiście, jeśli jest sprawny. A żeby być sprawnym, trzeba mieć zaprawę! A żeby mieć zaprawę, nie wolno się lenić! Trzeba być aktywnym, czynnym i nie myśleć o tym, że czas ucieka, tylko o tym, co ja będę robić jutro, jak sobie zagospodaruję kolejny dzień życia. To bardzo ważne. Nie cofać się do przeszłości, nie wspominać tego, co nam się nie udało, ale wierzyć, że teraz nam się uda!

Wirginia Wika Szmyt wystąpiła w filmie dokumentalnym „Założę czerwone spodnie”, który pokazuje historię dziesięciu kobiet, które działają nie ograniczając się wiekiem.
Projekt  współfinansowany jest ze środków otrzymanych z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w ramach Rządowego Programu na rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych na lata 2014-2020.